مظاظ
لغت نامه دهخدا
مظاظ. [ م ِ ] ( ع مص ) بدی و منازعت کردن با یکدیگر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیطالمحیط ). || لازم گرفتن دشمن را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیط المحیط ).
مظاظ. [ م ِ ] ( ع مص ) بدی و منازعت کردن با یکدیگر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیطالمحیط ). || لازم گرفتن دشمن را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیط المحیط ).