لغت نامه دهخدا
( مطخة ) مطخة. [ م ِ طَخ ْ خ َ ] ( ع اِ ) چوبی که طفلان بدان بازی کنند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). چوبی که کودکان بدان بازی کنندو چوبی گرد که بدان بازی طث کنند. ( ناظم الاطباء ).
( مطخة ) مطخة. [ م ِ طَخ ْ خ َ ] ( ع اِ ) چوبی که طفلان بدان بازی کنند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). چوبی که کودکان بدان بازی کنندو چوبی گرد که بدان بازی طث کنند. ( ناظم الاطباء ).