مشحاذ

لغت نامه دهخدا

مشحاذ. [ م ِ ] ( ع ص، اِ ) پشته فراخ. || زمین هموار. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از محیطالمحیط ). || سرکوه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از محیط المحیط ).