لغت نامه دهخدا
مستماح. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از استماحة. آنکه از او عطا و بخشش خواسته باشند. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استماحة شود.
مستماح. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از استماحة. آنکه از او عطا و بخشش خواسته باشند. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استماحة شود.