لغت نامه دهخدا
مستبیع. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استباعة. آنکه حکم به فروش میدهد. ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استباعة شود.
مستبیع. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استباعة. آنکه حکم به فروش میدهد. ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استباعة شود.