لغت نامه دهخدا
مستبقی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استبقاء. باقی گذارنده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استبقاء شود.
مستبقی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استبقاء. باقی گذارنده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به استبقاء شود.