مسبوع

«مسبوع» واژه‌ای است از ریشه عربی «سبع» و صفت مفعولی آن به شمار می‌آید که معنای خاصی را بیان می‌کند. این کلمه به کسی اطلاق می‌شود که مورد حمله یا هجوم حیوان درنده‌ای قرار گرفته و آسیب دیده باشد. در این معنا، «مسبوع» حالت پریشان و مضطرب شخص را پس از برخورد با جانور درنده نشان می‌دهد. از نظر لغوی، این واژه از نعت مفعولی گرفته شده و بیانگر تجربه مستقیم فرد از آسیب یا خطر است. در متون ادبی و تاریخی، «مسبوع» ممکن است استعاره‌ای برای کسی باشد که از گزند و مصیبت طبیعی یا انسانی رنج برده است. این واژه همچنین می‌تواند حالت ترس، اضطراب و آسیب‌پذیری پس از تجربه خطرناک را منتقل کند. در فرهنگ‌های لغوی مانند «اقرب الموارد»، معنای این اصطلاح به صورت روشن به کسی که از سبع پریشان شده باشد توضیح داده شده است. استفاده از این واژه در متون ادبی گاهی با هدف نشان دادن سختی‌ها و ناملایمات زندگی است، که شخص با آنها روبرو شده است. در مجموع، «مسبوع» یعنی کسی که از حیوان درنده یا سبع آسیب دیده و پریشان شده است، و این واژه حالت صدمه و پریشانی را به طور کامل نشان می‌دهد.