لغت نامه دهخدا
( مرطبة ) مرطبة. [ م َ طَ ب َ ] ( ع ص ) چاه آب شیرین میان چاههای آب شور. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || زمین گیاه سبزناک. ( منتهی الارب ).
مرطبة. [ م ُ طِ ب َ ] ( ع ص ) تأنیث مرطِب که نعت فاعلی است از مصدر ارطاب. رجوع به ارطاب و مرطب شود. || أرض مرطبة، زمین بسیارگیاه سبز. ( از اقرب الموارد ).
مرطبة. [ م ُ رَطْ طِ ب َ ] ( ع ص ) تأنیث مرطِّب که نعت فاعلی است از ترطیب. رجوع به مرطب و ترطیب شود.