لغت نامه دهخدا
مرزیح. [ م ِ ] ( ع اِ ) بانگ. ( مهذب الاسماء ). صوت یا الشدید الصوت. ( از متن اللغة ). آواز سخت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). نیز رجوع به مرزج شود. || چوب دوشاخه ای که بدان تاک رز را از زمین برگیرند. ( ناظم الاطباء ). رجوع به مِرزح و مِرزحة شود.
