لغت نامه دهخدا
مرزمان. [ م ِ زَ ] ( اِخ ) به صیغه تثنیه، دو ستاره اند یا هر دو شعری و آنها را منحوس دانند، و منه: لاخیر فی الزمان ما طلع المرزمان. ( از منتهی الارب ). نام دو کوکب اند از ثوابت. ( برهان قاطع ). دو ستاره اند از ستاره های باران. ( از متن اللغة ). نیز رجوع به مِرزم شود.
