لغت نامه دهخدا
مرزاء. [ م ِ ] ( ع ص )عیب کننده و ملامت کننده و تهمت زننده. ( ناظم الاطباء ).
مرزاء. [ م ُ رَزْ زَءْ ] ( ع ص ) آن که هر کس از وی نیکوئی یابد. ( مهذب الاسماء ). کریم. ( از اقرب الموارد ).کریمی که مردمان را از نیکوکاری و خیر و فواید او بهره ای باشد. ( از متن اللغة ). مرزء مرد جوانمرد که مردمان به خیر او برسند. ( منتهی الارب ). || المؤمن مرزاء، أی مفعول بالرزیة؛ أی المصیبة، و مصاب بالبلاء. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). مردی که به مصیبت مرگ بهترین کسانش مبتلا شده است. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ). مرزء. ( منتهی الارب ). ج، مرزؤون.
