محمدابراهیم خوئی

[ویکی اهل البیت] ابراهیم بن حسین بن علی دنبلی آذربایجانی، معروف به حاج میرزا ابراهیم خوئی (شهید آذربایجان) از اکابر علما و دانشمندان مکتب تشیع بود. خوئی دانشمندی حکیم و علامه ای دقیق، جامع علوم عقلی و نقلی بود. خوئی در فقه و اصول و تفسیر و حدیث و هم در حکمت و کلام و منطق و عرفان و دیگر علوم متداوله متبحر و استاد بود. علامه خوئی دانشمندی متقی، پارسائی زاهد و سخاوتمندی ایثارگر بود و سرانجام هم در آخر عمر به فیض شهادت نائل گردید.
علامه خوئی از اکابر شاگردان شیخ مرتضای انصاری و سید حسین ترک بود. متجاوز از هجده سال از محضر این دو استاد بهره مند بود و با مراجعه به اساتید حکمت در تمام فنون علمی سرآمد اقران گردید. علامه خوئی از اساتید خود و همچنین شیخ محمد حسین کاظمینی و سبط کاشف الغطاء (شیخ مهدی مرحوم) اجازه اجتهاد و روایت داشت. این استاد شهید، در بخشش و گذشت و سخا، کرم و جوانمردی و وفا در عصر خویش کم نظیر بود، و قسمت زیادی از ثروت خداداد را در راه خیرات، صدقات جاریه، مصارف دینیه و کمک به مستمندان صرف نمود.
علامه امینی در شهداء الفضیله می نویسد: حاج میرزا ابراهیم خوئی در سال 1247 در شهرستان خوی متولد شد و در سال 1325 در جریان انقلاب مشروطیت به شهادت رسید. علامه امینی پس از شرحی از فضائل علمی و عملی و سجایای اخلاقی او اضافه می کند که: صبحدم ششم شعبان 1325 در حیاط خانه اش بود که ناگهان به سوی او تیر اندازی شد. او به راه خدا و راه دینداری و شرف و خدمات خردمندانه اش شهید راه حق گردید و از کشته شدن او مصیبت سهمگین به پیکر اسلام و مسلمین وارد شد، که جگر خداپرستان را خون نمود و در دژ دین شکاف انداخت. علامه اردوباری در رثای این شهید قصیدۀ آتشین سرود، و پس از شهادت پیکر خون آلود او به آرامگاه وی که در نجف اشرف تعیین شده بود مدفون گردید. خدایش او را با سالار شهیدان محشور کند.