مأوزه

لغت نامه دهخدا

( مأوزة ) مأوزة. [ م َءْ وَ زَ ] ( ع ص ) ارض مأوزة؛ زمین بطناک. ( منتهی الارب ). زمین پر از مرغابی. ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).