«مانی مشهدی» نام و تخلص شاعری است که علاوه بر سرودن شعر، در کاسهگری و نقاشی نیز مهارت و استادی داشته است. مانی مشهدی به سبب لطافت طبع و مهارتهای هنری، مورد توجه محمد مؤمن میرزا، پسر سلطان حسین میرزا، قرار گرفت و از جمله مقربان دربار او شد. این جایگاه نشاندهنده نفوذ اجتماعی و فرهنگی او در زمان خود است. وی در سال ۹۲۳ ه.ق در مشهد، به دست ازبکان به قتل رسید. این حادثه نشاندهنده اوضاع سیاسی و اجتماعی پرتنش در دوره او و اهمیت موقعیتهای درباری در آن زمان است. آثار مانی مشهدی شامل اشعار عاشقانه و غزلهایی با لطافت و حس ظریف عاطفی است. ابیات او بیانگر عشق، اندوه، شیدایی و زیباییهای احساسی هستند. نمونهای از اشعار او نشان میدهد که وی توانسته حس عاشقانه و رنجهای روحی را با زبانی شاعرانه و تأثیرگذار بیان کند، مانند ابیاتی که به بوسیدن، صبر در عشق و گذر عمر اشاره دارند. مانی مشهدی علاوه بر شاعری، هنر کاسهگری و نقاشی را نیز در حد استادی انجام میداد؛ این مهارتها نشاندهنده تنوع هنری و توانمندی او در حوزههای مختلف هنر است.
مانی مشهدی
لغت نامه دهخدا
مانی مشهدی. [ ی ِم َ هََ ] ( اِخ ) علاوه بر شاعری در کاسه گری و نقاشی نیز استاد بود و بدان جهت مانی تخلص داشت. ( از مجالس النفایس ص 240 ). بواسطه لطافت طبع مورد توجه محمد مؤمن میرزا پسر سلطان حسین میرزا واقع و از جمله مقربان وی شد و در مشهد با همین شاهزاده به سال 923 هَ. ق. به دست ازبکان بقتل رسید. ابیات زیر از اوست:
تو لبی نبخشی و من به خیال هر زمانی
لبت آن چنان ببوسم که ترا خبر نباشد
منم آنکه سنگ بر سر خورم و ننالم از تو
که نهال عاشقی را به از این ثمر نباشد
شب عیش وشادمانی بگذشت و سالها شد
چه شبی تو ای شب غم که ترا سحر نباشد.
( از تحفه سامی ص 114 ).
و رجوع به همین مأخذ ومجالس النفائس ص 67 و 240 شود.
فرهنگ فارسی
وی در کاسه گری و نقاشی مهارت دشات
