لفج فروبردن

لفج فروبردن. [ ل َ ف ُ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) لب ولوچه آویزان بودن. به خشم آمدن. ( اسب ):
گسسته لگام و نگونسارزین
فروبرده لفج و برآورده کین.فردوسی.

لب و لوچه آویزان بودن به خشم آمدن.