لبجه

واژه «لبجه» در متون کهن عربی و فارسی به نوعی دام آهنین و ابزار شکار اشاره دارد که برای گرفتن حیوانات درنده مانند گرگ به کار می‌رفته است. این وسیله به صورت یک تله فلزی ساخته می‌شده که دارای بخش‌های شاخ‌دار و سرکج بوده و هنگام تماس حیوان با آن، به طور ناگهانی بسته می‌شده و او را در خود گرفتار می‌کرده است. کاربرد اصلی لبجه در گذشته، کمک به شکارچیان برای مهار حیوانات خطرناک و جلوگیری از آسیب آن‌ها به دام‌ها و انسان‌ها بوده است. این ابزار از نظر ساختاری به گونه‌ای طراحی می‌شده که قدرت فرار را از حیوان سلب کند و او را در محل نگه دارد تا شکارچی بتواند به آن دسترسی پیدا کند. در متون قدیم، لبجه به عنوان یکی از ابزارهای سنتی شکار در مناطق روستایی و بیابانی شناخته می‌شده است. این واژه همچنین نشان‌دهنده شیوه‌های ابتدایی و مکانیکی شکار در دوران پیش از ابزارهای مدرن است. امروزه این واژه کاربرد رایج ندارد و بیشتر در متون لغوی و تاریخی دیده می‌شود. در نتیجه، لبجه به طور کلی به دام آهنین شاخ‌دار و سرکج گفته می‌شود که در گذشته برای شکار حیوانات وحشی به کار می‌رفته است.