لغت نامه دهخدا
قیتول. ( ترکی - مغولی، اِ ) محلی برای استراحت اردو. || لشکرگاه. اردو. ( فرهنگ فارسی معین ): امرا و لشکریان که بر در سراپرده و قیتول پادشاهی جمع شده اند، اصلاً اثری از پادشاه نمی یابند. ( فرهنگ فارسی معین از عالم آرا ص 834 ).
قیتول. ( ترکی - مغولی، اِ ) محلی برای استراحت اردو. || لشکرگاه. اردو. ( فرهنگ فارسی معین ): امرا و لشکریان که بر در سراپرده و قیتول پادشاهی جمع شده اند، اصلاً اثری از پادشاه نمی یابند. ( فرهنگ فارسی معین از عالم آرا ص 834 ).
[ تر - مغ. ] (اِ. ) ۱ - محلی برای استراحت اردو. ۲ - لشگرگاه، اردو.
۱. لشکرگاه.
۲. محلی برای استراحت اردو.
محلی برای استراحت اردو.
لشگرگاه، اردو.