قفش
لغت نامه دهخدا
قفش. [ ق َ ] ( معرب، اِ ) کفش. ( منتهی الارب ) ( دهار ) ( مهذب الاسماء ). موزه کوتاه. ( اقرب الموارد ). و این معرب است. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
قفش. [ ق َ ] ( ع مص ) سخت خوردن. نوعی از سخت خوردن. ( منتهی الارب ). || بسیار گاییدن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). یقال: مازلنا فی القفش و الرفش؛ ای فی النکاح و الاکل. ( مهذب الاسماء ). || شتاب دوشیدن. ( منتهی الارب ). به شتاب دوشیدن. ( اقرب الموارد ). || گرفتن چیزی و فراهم آوردن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || شادمانی کردن. ( منتهی الارب ). || به شمشیر و چوب دستی زدن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). || قفش دابة؛ راندن آن. ( اقرب الموارد ). راندن و طرد کردن آن.
قفش. [ ق َ ف َ ] ( ع ص، اِ ) دزدان بیم و ترس دهندگان. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
جمله سازی با قفش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 پس از چندین ساعت فعالیت بدنی سنگین و ورزش مداوم، او دچار قفش عضلانی در ناحیه کمر شد که حرکت کردنش را بسیار دشوار کرد.
💡 مکانیک کار در هنگام باز کردن پیچهای بسیار زنگزده، با قفش شدن ابزارها و گیر کردن آنها در محل مورد مواجهه قرار گرفت.
💡 در برخی اصطلاحات، وقتی فردی به دلیل شوک ناگهانی نمیتواند صحبت کند، از عبارت قفش کردن در موقعیتهای بسیار حساس استفاده میشود.