قران در کتب اسمانی
«قرآن در کتب آسمانی» به معنای اشاره و یادآوری قرآن کریم در کتابهای آسمانی پیشین است که به بشارت و تأیید نزول آن بر پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله پرداختهاند. این مفهوم نشان میدهد که قرآن نه تنها به عنوان کتاب مستقل و نهایی آمده، بلکه در متون پیشین نیز به آن تصریح و اشاره شده است. در آیه ۱۹۲ سوره شعراء آمده است: «وَ إِنَّهُ لَتَنْزِیلُ رَبِّ الْعالَمِینَ وَ إِنَّهُ لَفِی زُبُرِ الْأَوَّلِینَ»، که نشان میدهد قرآن در زبور و سایر کتب آسمانی اولیه نیز بشارت داده شده بود. به بیان دیگر، قرآن در کتب آسمانی گذشته پیشبینی و تایید شده و این نکته اعتبار و پیوستگی وحی الهی را تأکید میکند. چنین تصریحاتی در متون دینی، ارتباط میان پیامبران و کتب آسمانی را نشان میدهد و اهمیت قرآن به عنوان خاتم کتابها را برجسته میکند. علاوه بر جنبه تاریخی، این بیان نشانه پیوستگی وحی و تطابق آموزههای الهی در طول زمان است و توجه مؤمنان را به حقانیت قرآن جلب میکند. در مجموع، «قرآن در کتب آسمانی» به مفهوم تأیید و بشارت قرآن در متون پیشین و استمرار پیام الهی در طول تاریخ اشاره دارد و این معنا در متون دینی و فقهی مورد توجه قرار گرفته است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] قرآن در کتب آسمانی (قرآن). در این مقاله آیات مرتبط با قرآن در کتب آسمانى معرفی می شوند.
کتابهاى آسمانى پیشین، در بردارنده بشارت نزول قرآن بر پیامبر صلی الله علیه وآله:وَ إِنَّهُ لَتَنْزِیلُ رَبِّ الْعالَمِینَ وَ إِنَّهُ لَفِی زُبُرِ الْأَوَّلِینَ.
شعراء/سوره۲۶، آیه۱۹۲.
کتابهاى آسمانى پیشین، تأیید کننده قرآن:وَ إِنَّهُ لَتَنْزِیلُ رَبِّ الْعالَمِینَ وَ إِنَّهُ لَفِی زُبُرِ الْأَوَّلِینَ.
شعراء/سوره۲۶، آیه۱۹۲.
...