کلمهی «قباءه» در فارسی به معنای گیاهی است علفی یا بوتهای که معمولاً در مناطق خشک و نیمهخشک میروید و غذای طبیعی شتران به شمار میرود. در برخی متون فارسی، این گیاه به عنوان «گیاه چرای شتران» نیز نامیده شده است، زیرا عمدتاً توسط این حیوانات خورده میشود. اهمیت قباءه در دامداری سنتی و کشاورزی قدیم به دلیل تأمین تغذیه شتران، که حیوانات حیاتی برای حملونقل و اقتصاد مناطق بیابانی بودند، بسیار بالاست. شتران با مصرف این گیاه قادر بودند مسافتهای طولانی را طی کنند و منابع انرژی لازم برای فعالیتهای روزمره خود را به دست آورند. در متون طب سنتی نیز از قباءه گاهی برای شناخت کیفیت مراتع و تغذیه دامها یاد شده است.
قباءه
لغت نامه دهخدا
( قباءة ) قباءة. [ ق َ ءَ ] ( ع اِ ) قبائة. گیاهی که ستور آن را چرد. ( ناظم الاطباء ). گیاهی است که شتران آن را میخورند و به فارسی گیاه چرای شتران نامند. ( تحفه حکیم مؤمن ).
