لغت نامه دهخدا
فدیات. [ ف ِ دَ ] ( ع اِ ) ج ِ فدیة. ( اقرب الموارد ). رجوع به فدیة شود.
فدیات. [ ف ِ دَ ] ( ع اِ ) ج ِ فدیة. ( اقرب الموارد ). رجوع به فدیة شود.
(فِ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ فدیه.
= فدیه
جمع فدیه
( اسم ) ۱ - آنچه از مال برای رهایی خود یا دیگری دهند بدل یا عوضی است که مکلف بدان از مکروهی که بوی متوجه است رهایی یابد سربها جمع: فدی فدیات.
جِ فدیه.