لغت نامه دهخدا
عکوک. [ ع َ ک َوْ وَ ] ( ع ص ) مرد کوتاه بالا و گرداندام استوارخلقت و تن دار. || جای درشت و آسان. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
عکوک. [ ع َ ک َوْ وَ ] ( اِخ ) علی بن جبلةبن مسلم، از شیعیان خراسان در قرن دوم هجری. رجوع به علی عکوک شود.
