لغت نامه دهخدا
عکمص. [ ع ُ ک َم ِ ] ( ع ص ) بلا و زیرک. ( منتهی الارب ). داهیه. ( اقرب الموارد ). || بر حذر و ترسان از هر چیزی. ( منتهی الارب ). حاذر، از هر چیزی. ( از اقرب الموارد ).
- ابوالعکمص؛ کنیه مردی است از تمیم. ( از منتهی الارب ).
عکمص. [ ع ُ ک َم ِ ] ( ع ص ) بلا و زیرک. ( منتهی الارب ). داهیه. ( اقرب الموارد ). || بر حذر و ترسان از هر چیزی. ( منتهی الارب ). حاذر، از هر چیزی. ( از اقرب الموارد ).
- ابوالعکمص؛ کنیه مردی است از تمیم. ( از منتهی الارب ).
