لغت نامه دهخدا
عنب الثعلب مجنن. [ ع ِ ن َ بُث ْ ث َ ل َ ب ِ م ُ ج َن ْ ن ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) قسم ماده بری عنب الثعلب است. نبات او را برگ مثل کنگر و بی خار، و ده دوازده شاخ از یک ریشه میروید، و بعد از شکفتن غلاف شکوفه او سیاه و ثمرش شبیه به خوشه و در آن ده دوازده دانه مدور و سیاه و سست است، و منبتش کوهها، در چهارم سرد و خشک، یک مثقال آن بغایت مسکر و زیاده از آن تا چهار مثقال کشنده است. در ضمادات مواد حاره استعمال آن را جایز دانسته اند. ( از ذخیره خوارزمشاهی ). رجوع به عنب الثعلب و تاجریزی شود.
