علیاکبر بروجردی یکی از روحانیان، خطیبان و چهرههای مذهبی و سیاسی ایران در اواخر دوره قاجار بود که در حدود سال ۱۲۷۰ هجری قمری به دنیا آمد. او از خاندان علمی و دینی شناختهشدهای برخاسته بود و نسب پدریاش به اسدالله مجتهد بروجردی از علمای مشهور شیعه میرسید. همچنین از طرف مادر نیز با محقق قمی نسبت داشت که این پیشینه علمی، زمینهساز رشد علمی و دینی او شد. پدرش نیز از فقها و عالمان برجسته زمان خود بود و در علوم فقه، حدیث و تفسیر مهارت داشت. پس از درگذشت پدر در سال ۱۳۰۲ قمری، برخی از مناصب دینی و اجتماعی او به علیاکبر بروجردی منتقل شد و او نیز در امور دینی و خطابه فعالیت داشت. وی در حدیث، تفسیر و ادبیات اسلامی تبحر داشت و در میان روحانیان تهران جایگاه قابل توجهی پیدا کرده بود. از نظر سیاسی، او به شیخ فضلالله نوری نزدیک بود و در جریانهای مرتبط با نهضت مشروطه حضور داشت. در دوران مشروطه، به دلیل مخالفت با برخی جریانهای انقلابی، دستگیر و همراه با گروهی از روحانیان مخالف، تحت فشار سیاسی قرار گرفت. پس از اعدام شیخ فضلالله نوری، او به مشهد تبعید شد و تا پایان عمر در همان شهر زندگی کرد. در نهایت، علیاکبر بروجردی در سال ۱۳۴۸ هجری قمری در مشهد درگذشت و به عنوان یکی از روحانیان سیاسی و علمی دوره مشروطه شناخته میشود.
علی اکبر بروجردی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] بروجردی، علی اکبر، روحانی، سیاستمدار و از نزدیکان شیخ فضل الله نوری می باشد.
در حدود ۱۲۷۰ به دنیا آمد. جد پدری وی اسد الله مجتهد بروجردی، مشهور به حجة الاسلام، از مجتهدان بنام تشیع بود که در بروجرد ثروت و مستغلاتی داشت و جد مادری او محقق قمی است. پدرش جمال الدین محمد از پدر خویش مولی اسدالله تصدیق اجتهاد گرفت و در علوم فقه، حدیث و تفسیر متبحر شد و در اواخر عمر در تهران قبول عامه یافت. با مرگ وی در ۱۳۰۲، تمام مناصب او و همچنین مسجد، محراب و منبر مدرسه دوستعلی خان نظام الدوله در تهران به علی اکبر رسید که وی نیز در حدیث و تفسیر و ادب دستی داشت
رویدادهای تاریخی
مجاهدان، شیخ فضل الله نوری، ملامحمد آملی و شیخ علی اکبر بروجردی را دستگیر کردند. دادگاه انقلاب مشروطه خواهان که عموماً از مجاهدان تندرو تشکیل شده بود، شیخ فضل الله نوری را محکوم به اعدام کرد و حکم بفوریت اجرا شد. همین مسئله سبب شد که عضدالملک نایب السلطنه، از اعدام بقیه روحانیون مخالف مشروطه جلوگیری کند. شیخ علی اکبر بروجردی به مشهد تبعید شد و در ۱۳۴۸ در همان جا درگذشت