عبدالواحد حمیدی

عبدالواحد حمیدی، با نام کامل عبدالواحد بن احمد حُمَیدی و کنیه ابومحمد یا ابومالک، فقیه مالکی و قاضی مغربی در قرن دهم و یازدهم هجری بود. وی در سال ۹۰۳ در شهر فاس مراکش به دنیا آمد و برخی منابع سال تولد او را ۹۳۰ نیز ذکر کرده‌اند. حمیدی به خاندان بنی‌حُمید صنهاجه منسوب بود و در زادگاهش مقدمات علوم دینی را فراگرفت، سپس برای مدتی به تجارت پرداخت، اما دوباره به تحصیل روی آورد و در فقه، ادبیات و سیاست تبحر یافت و به لقب امام کبیر نائل شد. او با بزرگان عصر خود از جمله عبدالواحد بن احمد ونشریسی و عبدالوهاب بن محمد تُجیبی (زقّاق) مراوده داشت و از استادانی مانند نجم‌الدین غَیطی اجازه فتوا و روایت دریافت کرد. حمیدی در سفرهای حاکمان و مقامات حکومتی شرکت می‌کرد و در سال ۹۷۰ به دستور سلطان متوکل عبدالله بن شیخ، مفتی و قاضی فاس شد و بیش از سی سال در این منصب خدمت کرد. او در سال ۱۰۰۳ درگذشت و در باب‌الفتوح فاس دفن شد، مراسم تشییع جنازه‌اش با حضور جمعیت فراوان از جمله سلطان محمد مأمون برگزار شد. اثر مستقلی از او به جای نمانده، جز حاشیه‌ای بر کتاب المختصر فی فقه الإمام مالک خلیل بن اسحاق که در کتابخانه عبدالحفیظ فاسی نگهداری می‌شود. فرزندش، عبدالوهاب حمیدی، نیز مدتی قاضی فاس بود.