«طهاءة» واژهای عربی است که در متون کهن به کار رفته و معنای خاصی دارد. این کلمه از ریشه «طهاء» گرفته شده و به معنای یک پاره یا قطعه کوچک، به ویژه در آسمان، استفاده میشود. طهاءة حالت خاصی از کوچک و منفرد بودن چیزها را نشان میدهد و بر جزئی و کم بودن آن تأکید دارد. این واژه در لغتنامههای کلاسیک مانند منتهیالارب و آنندراج آمده و بیشتر در متون ادبی و توصیفی کاربرد داشته است. کاربرد «طهاءة» محدود به آسمان یا ابر نیست و به معنای یک جزء کوچک و جزئی در دیگر زمینهها نیز میتواند به کار رود. این واژه در ادبیات کلاسیک برای توصیف خلوتی، کم بودن یا منفرد بودن یک چیز به کار رفته و بار معنایی توصیفی دارد. به زبان ساده، «طهاءة» یعنی یک پاره کوچک یا جزء منفرد، مانند یک تکه ابر در آسمان، و نشاندهنده کم بودن یا جزئی بودن آن است.
طهاءه
لغت نامه دهخدا
( طهاءة ) طهاءة. [ طَ ءَ ] ( ع اِ ) طهاءة؛ اخص من الطهاء، یقال: ما فی السماء طهاءةٌ؛ یعنی نیست در آسمان یک پاره ابر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).