طخس

لغت نامه دهخدا

طخس. [ طِ ] ( ع اِ ) بُن و بیخ هر چیزی. یقال: هو طخس ُ شَرّ؛ ای نهایةٌ فیه، او اصل و باعث ٌ علیه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). اصل. ( مهذب الاسماء ).

بن و بیخ هر چیزی اصل