طادیه

لغت نامه دهخدا

( طادیة ) طادیة. [ ی َ ] ( ع ص )مقلوب واطدَة، ثابت ِ دیرینه. یقال، عادَة طادِیة؛ ای ثابته قدیمة. ج، طیادِی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).

ثابت دیرینه