لغت نامه دهخدا
ضبوک. [ ض ُ ] ( ع اِ ) ضبوک الارض؛ خطهای زمین که از وزیدن باد پیدا گردد. || ضبوک الغیث؛ آمادگی ابر است باران را. ( منتهی الارب ).
ضبوک. [ ض ُ ] ( ع اِ ) ضبوک الارض؛ خطهای زمین که از وزیدن باد پیدا گردد. || ضبوک الغیث؛ آمادگی ابر است باران را. ( منتهی الارب ).