صوت پخشیده

واژه «صوت پخشیده» یا همان Diffuse Sound در فیزیک به نوعی از صدا گفته می‌شود که به صورت یکنواخت و بدون تمرکز در یک جهت خاص، در تمام جهات فضا منتشر می‌شود. در این حالت، انرژی صوتی به شکل پراکنده در محیط توزیع می‌شود و هیچ مسیر یا جهت غالبی برای حرکت آن وجود ندارد این نوع صدا معمولاً در فضاهایی ایجاد می‌شود که بازتاب‌های متعدد از سطوح مختلف وجود دارد و امواج صوتی پس از برخوردهای گوناگون به حالت پراکندگی کامل می‌رسند. در واقع، صوت پخشیده برخلاف صوت متمرکز یا جهت‌دار، رفتار یکنواخت‌تری دارد و شدت آن در نقاط مختلف فضا به صورت نسبتاً برابر احساس می‌شود. در محیط‌های آکوستیکی مناسب، رسیدن به حالت صوت پخشیده به بهبود کیفیت شنیداری و طبیعی‌تر شدن صدا کمک می‌کند. این پدیده زمانی رخ می‌دهد که امواج صوتی پس از برخورد با دیوارها، سقف و موانع، در مسیرهای مختلف بازتاب پیدا کنند و با یکدیگر ترکیب شوند. در چنین شرایطی، انرژی صوتی به جای تمرکز در یک نقطه، در کل فضا پخش می‌شود و یکنواختی نسبی ایجاد می‌کند. مهندسان صوت و آکوستیک از مفهوم صوت پخشیده برای طراحی سالن‌های کنسرت، استودیوها و فضاهای ضبط استفاده می‌کنند تا کیفیت شنیداری بهینه شود. در این وضعیت، شنونده صدا را طبیعی‌تر و بدون جهت مشخص احساس می‌کند، زیرا منبع صوتی اثر متمرکز خود را از دست داده است.