صفت نبره
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] صفت نبره: ادا شدن حرف با شدت، سنگینی، و بلندی است؛ ویکی از صفات فرعی حروف می باشد.
"نبر" بلند کردن صدا پس از پستی آن است.
معنای اصطلاحی نبره
از نظر تجوید "نبر" یکی از صفات فرعی یا غیر متضاد و عارضی است که در آن، هنگام تلفظ، حرف با شدت، سنگینی و بلندی ادا می شود.
حرف منبوره
به همزه که دارای این صفت است حرف "منبوره" گویند، که منظور تیزی و بلندی صدا است که در حرف همزه وجود دارد و بعضی ها آن را تسهیل می کنند؛ یعنی بینا بین می خوانند، نه همزه تمام و نه الف تمام. بعضی می گویند: همزه را از آن رو "منبوره" گفته اند که نبر به معنای بلندی است و همزه بلندترین حروف است در صورت و در مقام ادا میل به بلندی و پهنی می کند؛ پس به منظور تخفیف، به تسهیل قرائت می کنند، مانند: "یشاء، أنباء و أنبئهم".
نیز ر.ک: حرف منبوره
مستندات مقاله
...
جمله سازی با صفت نبره
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 تغییر در صفت نبره در طول یک کلمه میتواند معنای آن را در برخی زبانها به طور کامل تغییر دهد و باعث سوءتفاهم در مکالمه شود.
💡 در تحلیلهای موسیقایی کلام، صفت نبره به شدت و تأکیدی گفته میشود که بر روی یک بخش خاص از کلمه یا جمله اعمال میگردد.
💡 یادگیری صحیح صفت نبره در زبانهای خارجی، یکی از مهمترین مراحل برای رسیدن به لهجهای طبیعی و قابل فهم برای افراد بومی است.