صرف الحدیث

لغت نامه دهخدا

صرف الحدیث. [ ص َ فُل ْ ح َ ]( ع اِ مرکب ) زیادتی در سخن و آراستگی و آرایش آن بزیادت. مأخوذ از صرف الدراهم که زیادت قیمت بعض آن بر بعض است و کذلک صرف الکلام. و منه الحدیث: من طلب صرف الحدیث؛ ای تزیینه بالزیادة فیه. ( منتهی الارب ).