کلمه «صخابه» به زنی گفته میشود که بسیار فریاد میکشد و پر سر و صدا است و رفتار او باعث آزار دیگران میشود. این واژه از ریشه «صخب» گرفته شده است که به معنای فریاد زدن، سروصدا کردن و جنجالآفرینی است. زن صخابه معمولاً در گفتار و رفتار پر سر و صدا و بلندآوازه است و آرامش محیط را مختل میکند. برخی لغویان این واژه را به زن بدزبان، سلطهجو و کسی که بر دیگران تسلط کلامی دارد نیز معنا کردهاند. در متون فقهی و حقوقی، صخابه یکی از ویژگیهایی است که ازدواج با چنین زنی به دلیل سختی اخلاقی و زندگی مشترک، کراهت دارد. این ویژگی بیشتر جنبه رفتاری دارد و نشاندهنده نداشتن آرامش در تعاملات خانوادگی و اجتماعی است. زن صخابه میتواند با فریاد و جنجالهای مداوم، آرامش همسر و اعضای خانواده را مختل کند و زندگی مشترک را دشوار سازد.
صخابه
لغت نامه دهخدا
( صخابة ) صخابة. [ ص َخ ْ خا ب َ ] ( ع ص ) تأنیث صخاب. زن با بانگ و فریاد. ( منتهی الارب ). زن بلندآواز. ( مهذب الاسماء ).
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] صَخّابَه، به زن فریادکش و پر سر و صدا می گویند و از عنوان یاد شده در باب نکاح نام برده اند.
صَخْب در لغت به معنای فریاد زدن و سر و صدا کردن آمده است و صخّابه بر زنی اطلاق می شود که بسیار فریاد می کشد و سر و صدا به راه می اندازد. برخی لغویان صخّابه را به سلیطه، زن بدزبان و سلطه جو معنا کرده اند.
حکم فقهی
از جمله زنانی که ازدواج با آنان کراهت دارد، صخّابه است.