شارخ

واژه «شارِخ» از واژه‌های عربی است که در متون لغوی و ادبی به معنای نوجوان، جوان یا مرد جوان به کار رفته است. این واژه برای توصیف فردی استفاده می‌شود که از دوران کودکی عبور کرده و به مرحله جوانی و رشد جسمی و فکری رسیده باشد. در بسیاری از کاربردهای کهن، «شارخ» به شخصی اطلاق می‌شود که در آغاز دوره جوانی قرار دارد و از نشاط، توانایی جسمانی و نیروی جوانی برخوردار است. از این رو، این واژه معمولاً بیانگر سن و سالی است که فرد در آن به بلوغ و پختگی نسبی دست یافته، اما هنوز در زمره جوانان به شمار می‌آید. در متون ادبی، واژه «شارخ» گاه برای برجسته کردن ویژگی‌هایی مانند شادابی، طراوت، قدرت و سرزندگی جوانان به کار رفته است. این واژه امروزه در زبان روزمره فارسی کمتر استفاده می‌شود و بیشتر در آثار ادبی، تاریخی و لغوی دیده می‌شود. با این حال، معنای آن همچنان روشن و مشخص است و به دوره‌ای از زندگی انسان اشاره دارد که میان کودکی و بزرگسالی قرار گرفته است. از نظر مفهومی، «شارخ» با واژه‌هایی مانند نوجوان، جوان، نوخاسته و برنا نزدیکی معنایی دارد. بنابراین، «شارخ» به فردی نوجوان یا جوان گفته می‌شود که در آغاز یا میانه دوران جوانی قرار دارد و از ویژگی‌های جسمی و روحی این مرحله از زندگی برخوردار است.