لغت نامه دهخدا
سماهیجی. [ س َ ] ( اِخ ) عبداﷲبن صالح بن جمعةبن سماهیجی بحران. از فقهاء و ادبای امامیه، نسبت وی بسماهیج است. او راست: جواهرالبحرین فی احکام الثقلین، صحیفة العلویة، مصائب الشهداء و مناقب السعداء در پنج مجلد، ریاض الجنان المشحون باللؤلؤ و المرجان بر روش کشکول، کتاب الخطب مربوط بجمعه و اعیاد، مینة الحماسین فی اجوبة الشیخ یاسین، مسائل الحسنیه، رسائل که تعداد آنها قریب به بیست رساله است. ( از اعلام زرکلی ج 2 ص 560 ).
