واژه «سلنطح» یک صفت عربی است که در متون لغوی قدیم برای توصیف فضاها و مکانهای بسیار گسترده، باز و پهناور به کار رفته است و معنای اصلی آن دلالت بر وسعت و گشایش دارد. این واژه زمانی استفاده میشود که بخواهند از گستردگی یک زمین، دشت یا هر فضای باز و بدون محدودیت سخن بگویند و حالت فراخی آن را نشان دهند. در منابع لغوی، «سلنطح» به عنوان صفتی معرفی شده که مفهوم آن نزدیک به پهناوری، گستردگی و باز بودن کامل فضا است. این واژه در اصل برای بیان نبودِ تنگی و محدودیت در یک محیط به کار میرود و نوعی تصویر ذهنی از فضای وسیع و گسترده ایجاد میکند. در کاربردهای زبانی قدیم، چنین واژگانی برای توصیف دقیقتر ویژگیهای طبیعی یا مکانی مورد استفاده قرار میگرفتند تا تفاوت میان فضاهای تنگ و باز بهتر بیان شود. از نظر ساختاری، این واژه در قالب صفات عربی قرار میگیرد و بیشتر در متون ادبی و لغوی دیده میشود تا در زبان گفتاری روزمره. «سلنطح» در کنار واژگانی با معنای مشابه، برای تأکید بر شدت وسعت و گستردگی یک مکان به کار میرفته است. در برخی متون، این واژه برای ایجاد تصویر ادبی از دشتهای وسیع یا مکانهای بدون مانع استفاده شده است. امروزه این واژه کاربرد رایج ندارد و بیشتر در منابع لغوی و متون کهن قابل مشاهده است. در مجموع، «سلنطح» به معنای فضایی بسیار وسیع، باز و گسترده است که هیچگونه تنگی یا محدودیتی در آن وجود ندارد و بر مفهوم فراخی کامل دلالت میکند.
سلنطح
لغت نامه دهخدا
سلنطح. [ س َ ل َ طَ ] ( ع ص ) فضای فراخ. ( منتهی الارب ).