سایه کوهی
لغت نامه دهخدا
سایه کوهی. [ ی َ / ی ِ ] ( اِ مرکب ) سرخی تیره آمیخته بکبودی و سبزی. برنگ آن قسمت سایه دار از کوه که از دور بزور دیده شود. ( یادداشت مؤلف ).
فرهنگ فارسی
سرخی تیره آمیخته بکبودی و سبزی
جمله سازی با سایه کوهی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در هنگام عصر، وقتی خورشید کمکم در حال پایین رفتن بود، سایه کوهی عظیم بر فراز دره پهناور افتاد و تمام دهکده کوچک را در تاریکی و آرامش فرو برد.
💡 مسافران در مسیر دشوار کوهستانی، با دیدن سایه کوهی که در مقابلشان قرار گرفته بود، متوجه شدند که شب بسیار نزدیک است و باید سریعتر به محل اقامت برسند.
💡 منظرهای که از بالای تپه مشاهده میشد، ترکیبی از نور طلایی خورشید و سایه کوهی بود که بر روی دشتهای سبز رنگ، تضادی بسیار زیبا و چشمنواز ایجاد کرده بود.