لغت نامه دهخدا
زنوخ. [ زُ ] ( ع مص ) زنخ زنخاً و زنوخاً. رجوع به زنخ شود. ( ناظم الاطباء ). زنخ. ( منتهی الارب ). برداشتن بزغاله سر خود را وقت شیر مکیدن از درماندن شیر به گلو یا خشکی حلق. ( آنندراج ).
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟