نخست، رجازه به نوعی وسیله حمل و نقل کوچک و سبک گفته میشود که برای جابهجایی زنان مورد استفاده قرار میگرفته و کوچکتر از هودج بوده است. این وسیله معمولاً روی آن گلیمی انداخته میشد که سنگینی بار را متعادل کند و بهطور هموزن طرفین را نگه دارد، تا هنگام حرکت راحت و متوازن باشد. علاوه بر این، رجازه میتواند به مجموعهای از موی حیوانات یا پشم اطلاق شود که برای تزئین هودج یا وسایل حمل بر آن آویخته میشد و به زیبایی و جلوه وسیله میافزود. در متون دیگر، رجازه به معنای رجّاز یا ارجوزه نیز آمده است که نوعی گوی یا وسیله مرتبط با موسیقی یا هنرهای سنتی بوده است. بنابراین این واژه هم جنبه کاربردی و هم جنبه تزئینی دارد و بهطور کلی نشاندهنده یک ابزار یا وسیله سبک است که در زندگی روزمره و آداب حمل و نقل و زیبایی وسایل نقلیه زنان کاربرد داشته است.
رجازه
لغت نامه دهخدا
( رجازة ) رجازة. [ رِ زَ ] ( ع اِ )مرکبی مر زنان را کوچکتر از هودج. ( ناظم الاطباء ) ( از معجم البلدان ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || گلیمی که در آن سنگ کرده بر آن طرف بار آویزند که سبک باشد تا با طرف برابر هموزن شود. ( ناظم الاطباء )( از منتهی الارب ) ( از معجم البلدان ). || موی یا پشم که برای زینت بر هودج آویزند. ( ناظم الاطباء ) ( یادداشت مرحوم دهخدا ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
رجازة. [ رَج ْ جا زَ ] ( ع ص ) رَجّاز. ارجوزه گوی. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به ارجوزة و رَجّاز شود.