ربانیه

لغت نامه دهخدا

( ربانیة ) ربانیة. [ رُب ْ با نی ی َ ] ( اِخ ) آبی است ازآن ِ بنی کلب. ( از متن اللغة ) ( از معجم البلدان ) ( از منتهی الارب ).
ربانیة. [ رَب ْ با نی ی َ ] ( اِخ ) آبیست به یمامه. ( منتهی الارب ) ( معجم البلدان ).
ربانیة. [ رَب ْ با نی ی َ ] ( اِخ ) فرقه ای از یهود. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

جمله سازی با ربانیه

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 بسیاری از عارفان معتقدند که رسیدن به مقامات عالی معنوی مستلزم داشتن ویژگی‌های ربانیه و پیوند عمیق میان روح انسان با منبع هستی است.

💡 در متون قدیمی فلسفی، ویژگی‌های ربانیه به صفاتی اطلاق می‌شود که نشان‌دهنده اتصال مستقیم یک موجود به نیروهای الهی و قوانین بنیادین جهان است.

💡 برای دستیابی به آرامش واقعی در زندگی، انسان باید تلاش کند تا با پرورش اخلاق ربانیه، توازن میان دنیای مادی و نیازهای معنوی برقرار کند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران