راهگرا

راهگرا. [ گ ِ ] ( نف مرکب ) راهگرای. راهرو. عازم. روان.
- راهگرا گردیدن؛ عازم شدن. روان شدن. روانه گشتن: از لنگرها برآمده بعزم تسخیر قلعه... بسمت دروازه راهگرا گردیدند. ( مجمل التواریخ گلستانه ). و رجوع به راهگرای شود.