واژه «ذوالذئبین» نامی خاص و جغرافیایی است و در شمار اعلام مکان قرار میگیرد و معنای لغوی توصیفی ندارد. این نام به موضعی مشخص در سرزمینهای عربی اطلاق میشده و در اشعار کهن نیز از آن یاد شده است. ترکیب «ذو» به معنای «دارای» و «ذئبین» به معنای «دو گرگ» است و در نامگذاری مکانها معمولاً به ویژگی شاخص یا روایت محلی آن ناحیه اشاره دارد. این موضع در شعر نابغهٔ جعدی آمده است؛ جایی که شاعر از مرگ یا اقامت خود در «ذوالذئبین» در فصل تابستان سخن میگوید. ذکر این نام در شعر نشاندهنده شهرت و شناختهبودن آن مکان در روزگار شاعر است. «ذوالذئبین» از نمونههای نامهای جغرافیایی است که در ادبیات عرب، بیش از آنکه بار معنایی مستقل داشته باشد، نقش تاریخی و مکانی ایفا میکند. چنین نامهایی اغلب حامل نشانههایی از طبیعت، حیوانات یا رخدادهای محلی هستند.
ذوالذئبین
لغت نامه دهخدا
ذوالذئبین. [ ذُذْ ذِءْ ب َ ] ( اِخ ) نام موضعی است و نابغه ٔجعدی گوید: انا مت بذی الذئبین فی الصیف جؤذَراً.