ذبیحین

در زبان عربی، واژه ذبیح (جمع: ذبیحان یا ذبیحین) از ریشه «ذ-ب-ح» به معنای «قربانی کردن، ذبح کردن، گلو بریدن» است؛ یعنی آنچه برای قربانی کردن آماده شده یا بالفعل قربانی شده است. در متون اسلامی و تفسیری، لقب «ذبیح‌الله» به یکی از فرزندان حضرت ابراهیم (ع) نسبت داده شده است که فرمان ذبح به او داده شد. نام او در قرآن مستقیم ذکر نشده است، اما در تفاسیر متواتر آمده که منظور اسماعیل (ع) است. برخی نیز روایاتی نقل کرده‌اند که ذبیح را اسحاق می‌دانند، اما جمع بزرگی از مفسّران و روایات شیعی ذبیح را اسماعیل دانسته‌اند. واژه ذبیحین به معنای «دو ذبیح» یا «دو قربانی شده» است. در حدیثی مشهور، پیامبر اسلام (ص) خود را «أَنَا ابْنُ الذَّبِيحَيْنِ» («من فرزند دو ذبیحم») معرفی می‌کند. منظور از این دو «ذبیح»، بنا بر برخی روایات امامیه، یکی اسماعیل (ع) و دیگری عبدالله پدر پیامبر (ص) است.