لغت نامه دهخدا
دژاباد. [ دُ ] ( ص مرکب ) سهمگین و خشم آلود. ( برهان ). خشم آلود. ( شرفنامه منیری ). خشمگین. غضبان. دژآگام. دژآگامه. دژآگاه. دژآگه:
اگر شیر دژابادش ببیند
چو سگ اندر پس زانو نشیند.بهرامی.
دژاباد
فرهنگ معین
( دژآباد ) ( ~. ) (ص مر. ) خشمگین، غضبان.
فرهنگ عمید
( دژآباد ) ۱. به بدی و زشتی برآمده.
۲. خشم آلود: اگر شیر دژآبادش ببیند / چو سگ اندر پس زانو نشیند (بهرامی: شاعران بی دیوان: ۴۰۶ ).
۳. بدخو، زشت خو.
۴. سهمگین.
فرهنگ فارسی
( دژ آباد ) ( صفت ) خشمگین غضبان.