لغت نامه دهخدا
دغوی. [ دَ ] ( اِخ ) دغو. نام دشتی است که گیو و طوس در شکارگاه آن دختر گرسیوز برادر افراسیاب را یافتند و پیش کیکاوس آوردند و کاوس او را بزنی پسندید و داشت و سیاوش از او متولد شد. و در آن دشت گستهم بن نوذر برادر طوس، و لهاک و فرشیدورد برادران پیران ویسه کشته شدند. ( از آنندراج ) ( از شرفنامه منیری ) ( از برهان ):
به نخجیر کردن به دشت دغوی
ابا باز و یوزان نخجیرجوی.فردوسی.گمانی چنان برد بیژن که اوی
چو تنگ اندر آید به دشت دغوی.فردوسی.
