در اویزنده

آویزان، معلق، آویخته

( درآویزنده ) درآویزنده. [ دَ زَ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) آویزنده؛ دیمری؛ تیزدهن بزرگ ذات درآویزنده به مردم و جز آن. ( منتهی الارب ). و رجوع به درآویختن شود.

( در آویزنده ) آویزنده دیمری تیز دهن بزرگ ذات در آویزنده به مردم و جز آن.