لغت نامه دهخدا
خشیف. [ خ َ ] ( ع ص ) رونده در زمین. || درآینده در چیزی. || ( اِ ) برف درشت و سخت. ( منتهی الارب ) ( از لسان العرب ) ( ازاقرب الموارد ) ( از تاج العروس ). || یخ که از ناودان درآویزد. ( مهذب الاسماء ). || زعفران خشک. || شمشیر بران. ( منتهی الارب ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ) ( از تاج العروس ).
