خشایه ثیه

خشایه ثیه. [ خ َ ی َ ی َ ] ( اِ ) شاه را بزبان فارسی قدیم می گفتند. ( از ایران باستان ج 1 ص 46 ).

شاه را بزبان فارسی قدیم می گفتند