شهانشاه

واژه «شهانشاه» شکل کهن کلمه «شاهنشاه» است و به معنای پادشاه بزرگ و فرمانروای برتر از دیگر شاهان به کار می‌رود. این ترکیب از دو جزء «شاه» و «شاهان» ساخته شده و به معنای «شاه شاهان» یا حاکم بر همه پادشاهان است. در ساختار سیاسی و تاریخی ایران باستان، این عنوان برای اشاره به بالاترین مقام سلطنتی استفاده می‌شده است. «شهانشاه» یا «شاهنشاه» بیانگر قدرت مطلقه و اقتدار گسترده یک فرمانروا بر سرزمین‌ها و حکومت‌های تابع بوده است. در متون ادبی و تاریخی فارسی، این واژه اغلب برای توصیف پادشاهان بزرگ و قدرتمند به کار رفته است. این عنوان علاوه بر جنبه سیاسی، بار نمادین از شکوه، عظمت و فرّه ایزدی نیز در فرهنگ ایرانی داشته است. در دوره‌های مختلف تاریخی، به ویژه در ایران پیش از اسلام و برخی دوره‌های پس از آن، این لقب رایج بوده است. در زبان عربی و فارسی میانه نیز معادل‌هایی مانند «سلطان السلاطین»، «ملک» و «شهریار» برای آن ذکر شده است. این واژه نشان‌دهنده جایگاه برتر یک حاکم در سلسله‌مراتب قدرت و سلطنت در نظام‌های پادشاهی است. در نتیجه، «شهانشاه» به طور کلی به معنای پادشاهی است که بر دیگر پادشاهان فرمانروایی می‌کند و بالاترین مرتبه سلطنت را دارد.